Von Hans Turner aus „Kleine Bettlektüre; för Lüd, de gern met Fritz Reuter ´n beten Plattdütsch snackt“ herausgesucht
De Koppweihdag
“Gu´n Morgen, Herr Aptheiker! SeggenS´ mal,
Wat is woll gaud vör Koppweihdag?“
„Min Sähn, dat is de düllste Qual,
Dat is ´ne niederträcht´ge Plag.
Na, sett di man en beten dal.
Du büst woll her ut Frugenmark?“
„Ja, Herr! Ick dein up den Hoff.“
„Na, sünd de Koppweihdag denn stark?“
„Ja, Herr! Ick dein dor up den Hoff.“
„Na, denn kumm her un dauh
Mal irst din beiden Ogen tau. -
Süh! So is ´t recht! Nu rük mal swinn,
All wat du kannst, in dese Buddel rin.“
De Bengel deiht ok ganz genau,
Wat hei em heit: makt irst de Ogen tau
Un rükt recht düchtig rinner dunn.
Bautz! föll hei rügglings von den Stauhl herun.
As hei nu wedder sick besunn,
Seggt de Apteiker: Sähn, nu segg:
Sünd dine Koppweihdag nu weg?“
„Ih, Herr, von mi is nich de Frag,
Uns´ Frölen hett de Koppweihdag.“
Koffedrinken
En annermal kamm Jochen Schmul
Ut Hanschendörp tau Stadt herin.
Oll Jochen was en Leckermul:
´ne Portschon Koffe süll dat sin!
Hei hadd so vel von Koffe hürt
Un hadd sin Dag em nich prebiert. -
Hei et des Morgens Klütersupp.
Hüt steg em nu so ´n Giwwel up,
Hei wull hüt mal ens vörnehm leben
Un let sick also Koffe geben.
De Koffe würd herinner bröcht,
Oll Joche sett sick nu taurecht
Un süht sick de Geschicht irst an:
De Tass´, den Läpel un de Kann,
Wotau de Dinger woll sünd nütt!
De Läpel schint em gor tau lütt,
Hei is tau lütt för sine Finger.
Un denn de beiden Tassendinger!
Na, endlich möt hei doch heran.
Hei langt sick also her de Kann
Un schenkt sick ok ´ne Tass vull in,
Un as hei dit Stück hett taurecht,
Nimmt hei den Läpel, süfzt un seggt:
„Je, ´t mag jo Mod woll jetzund sin!“
Un fängt nu langsam an tau läpeln.
Hei ett un ett, dat will nich schäpeln;
De Sak kümmt em tau tahrig vör,
Un as de Wirt geiht ut de Dör,
Dunn kickt hei sick so wild herüm,
Ob em ok wer woll wohren künn
Un ob hei wir ok ganz allein.
Je, wenn ick wüßt, dat sehg mi kein“,
Seggt hei, „ick ded ´t, ick ded ´t, der Düwel hal!
Ick nehm de Tass´ un söp enmal!“