Malle Rädensorten

As Rentner, harr Friedrich ümmer dacht, lat ick mi nich mihr von ‘n Wecker ut ‘n Slaap rieten. Ick krup ierst ut Bedd, wenn ick upwakt bün un vör Klock teiden süht mi keinein bi ‘n Bäcker, Dokter orrer inne Kophall. Oewer in sien teiden Johr Rentnerläwen is hei bet hertau kuum eins von allein upwakt, Elsbeth hett em dagdäglich sommers un winters Klock soeben mit: ”Morgenstund hett Gold in’n Mund!“ ut ‘n Slap räten. Wenn Elsbeth Friedrich up ‘n Draff bringen orrer gor argern will, makt sei dat ümmer mit so ‘n Spräkwurt-Rimels. Männigmal schauster sei sick ok sülben weck t’recht, tau ‘n Bispill :”Nahmiddags eins kort oewerslapen, dat is wat för fule Aapen!”; “Wenn ein’ sick nich de Fäut afpeert, ward em hüt kein Bodding smeert!” : “Wieldat hei nich sien ‘n Willen krägen, hängt bi uns hüt scheiw de Sägen!” orrer “Wenn Kierls nich up ehr Frugens hür ‘n, sall ‘n sei nah dei Höll dal führen!”.

Friedrich höll ‘t för doemlich, oewer hei verknust dat. Un hei dacht ofteins oewer nah, woans hei Elsbeth von disse “Mall’n Redensorten“ afbringen künn. As sei em körtens wedder mal mit “Morgenstund hett Gold in’n Mund” kamen ded, säd hei: ”Ick hew mien Gold all binn’n, oewer dien liggt noch in ‘t Waderglas.” Elsbeth hüll sick de Hand för ‘t Muul un störte in ‘t Bad. Oewer de Tobak wier woll nich stark naug west, hei müsst grötter Geschütz upführ’n, üm gägen ehre “Rimelitis” antaukamen. So blew all’s bi’n Ollen. Elsbeth deilte nah ‘t Frühstücksäten in, wat tau daun wier: Vörmiddags Bäcker, Apteik un Sporkass, nahmiddags Auto waschen. Doch dit passte Friedrich gor nich, hei wull nahmiddags sien Rauh hebben: “Wotau all wedder mit ‘t Auto in ‘e Waschanlag? Bi denn’ Rägen, wat sall dat bring’n?”

“Wenn du hüt wat kannst besorgen, denn schuf dat nich up morgen!” süng Elsbeth bi ‘t Reinmaken in’ne Koek un as Friedrich liekers meinte, dat dei Autowascherie bet annern Dag Tiet harr, keem furts achteran: ”Morgen, morgen, blot nich hüt, seggen alle fulen Lüüd!” Doch in ehr’n Iewer harr Elsbeth gor nich mitkrägen, dat sei mit disse Würd dornäben leg. Friedrich wier ‘n ganz flietigen un babentau ‘n akkeraten Minschen. As dat Auto nahmiddags wedder up ‘n Parkplatz stünn, binnen un buten as nieg utsehg, deckte Elsbeth taufräden denn’ Koffeedisch. Nu wier de Dag lopen, naja, villicht noch nich ganz. Friedrich grep na ‘t Blatt. Hei harr noch nich mal de Lokalsiet dörch, as Elsbeth em ‘n Knuff gew un säd: “Kiek eins, dat rägent nich mihr un dei Sünn schient. Hal fix dei Fohrröd ut ‘n Keller, wi führen ‘n bäten in’n Park ümher!” “Wotau dat nu noch, wi wier’n hüt all naug anne Luft! Lat uns man schön in’ne warme Baud sitten bliewen!”

“Sick regen bringt Segen!” wier Elsbeths Antwurt. Un obschonst hei all ‘n dicken Hals harr, as man so seggt, hett Friedrich dei Röd ruthalt un Elsbeth kreeg ehren Will’n. Sei markte nich, dat ‘s Friedrich dormit hüt all tau ‘t tweite Mal bannich argert un vergäten harr, wat dei Lüüd seggen: ‘Nie nich oll Kierls dat Zeitungläsen vergräsen, dat ‘s leeger, as wenn ‘n denn’ Paster bi ‘n Middagsschlap stürt.

Na ehr Strampelie up dei Drahtäsels harr’n sei orrig Hunger. An’n Koekendisch langten sei düchtich tau un denn makten sei sick dat in’ne Stuw bequem, wieldat hüt je “Wetten, dass...?” keem. Elsbeth stellte Soltstangen, Ierdnoet un Pralin’n up ‘n Disch, obschonst sei all orrig ‘n bäten rundlich wier. För Friedrich wier dat nix, hei harr grad afspeckt un wull up sien Figur achten. Vör Johren harr hei noch düchtich schmökt, Köm un Bier drunken, oewer nu günnte hei sick von Tiet tau Tiet blot eins ‘n Schoppen Rotspon. Man Elisabeth künn dat Pisaken nich laten un säd, as Friedrich mit dei Buddel in ‘e Stuw keem, in so’n dömlich spitzen Ton: ”Drinkt ein von’n Rotspon tauväl Gläs’, hett hei bald ‘ne blage Näs’!” Elsbeth bet grad in ein Praline, as Friedrich sick tämlich lut bemerkbor makte:

“Mi is ok grad ‘n Rädensort infoll’n, reimt sick twors nich, is oewer wohr: Dummheit fritt, Intelligenz süppt!” As Elsbeth nah Luft schnappte, wier ehr dei Praline in ‘n verkiehrten Hals kamen. Friedrich kloppte ehr groff up ‘n Rüggen un – as Elsbeths Kähl wedder frie wier – schöt ut her ‘rut: “Dit is je dei Höcht, ierst ward ick in mien eigen Hus beleidigt un nahst ok noch schlagen. Up dei Stell entschuldigst du di bi mi orrer …”

“Wetten, dass…?” wier nu Näbensak. Oewer na twei Stunn hebben sei sick wedder verdragen un grad noch mitkrägen, weckein an dissen Abend Weddkönich worden is. Un annern Morgen hett Elsbething ehr’n Fieting lütt bäten länger schlapen laten un em tau ‘n iersten Mal in ehr Rentnerläwen mit “Frühstück is fardich!” weckt.

Entnommen: “Nägenklauk”, von Wolfgang Mahnke; erschienen bei Hinstorff. – Hans Turner