Dat Vörjohr is nu dor!

vun Norbert Schröder ut Damerow

De Sünn sticht höger, nu wart´t warm, dor hem wi al up teuwt,

dat Schnei schuben is ok vörbie, dat hem wi lang nauch euwt.

De iersten Knuppen an de Böhm, de warrn al dick un rund,

wenn ick mi dit bekieken dau, denn treckt en Lächeln up mien Mund.

De Schneiglöckchen un ok de Krokus, de bläuhn in vulle Pracht,

dat Frühjohr kehm as mit Gewalt, as kehm dat öwernacht.

Ick hew dat al so oft erläwt un liekers wart´t mi nich to väl,

denn jedet Johr is dat en nieget, en schönet, wunnersamet Späl.

Dat´s en Erwachen öwerall, in Gorden, Holt un Feld un Flur,

wat mach ick dat, wat leiw ick dat, so schön, uns herrliche Natur!

In´n Winter wier dat as in´n Schlap, oft rägungslos un still,

nu öwer kihrt dat Läben tröch, wat ick sihr giern geneiten will.

Blos ru na buten sech ick mi, dor an de frische Frühjohrsluft

un hew ick´t ok al oft erläwt, ick freu mi öwer desen Duft.

Ok en Konzert giwt dat dortau, nich bloß von Spatten un von Meisen,

de annern sünd jo ok al dor, de Gählgaus, Rotstiert un de Spreiden.

Gor up denn See, dor sünd de Dükers, de Zappen, Aanten un de Schwan

sünd bi de Balz nu antokieken, dit Spill het´t mi al lang andahn!

Un is dat langsam buten düster, gah ick to fräden in mien Bett,

de frische Luft is in dat Timmer, weil man dat Finster apen het.

Still is dat nich, ne Nachtmusik kümmt dörch dat Finster an mien Uhr.

Wat is denn dat? De Nachtigal, dees lütt Sängerin is ok al dor?

Ganz deip in mi, dor bringt mi dat Tofrädenheit, so ganz un gor,

de wünsch ick Jeden, hoff dorup, dat sick de Minschheit dit bewohr!